1) Hoge kosten voor studenten: 

Stagelopen kost geld. Voor studenten verpleegkunde zijn die kosten vaak hoger dan in andere opleidingen. 
Door vroege, late en nachtdiensten is het openbaar vervoer vaak geen optie. Veel studenten moeten met de auto gaan. Ze betalen zelf hun brandstof én parking. In ziekenhuizen krijgen ze meestal geen gratis parkeerplaats. Parkeren kan tot 15 euro per dag kosten. 
In het laatste jaar doen studenten ongeveer 800 uur stage, zo’n 100 werkdagen. Alleen al voor parking kan dat oplopen tot ongeveer 1200 euro. Daarbovenop komen kosten voor werkkledij en schoenen. Soms moeten studenten zelfs een kot huren omdat hun stageplaats te ver is. 
Vierdejaarsstudenten verpleegkunde werken mee in de zorg. Ze nemen verantwoordelijkheid en helpen bij personeelstekorten. 
Het is niet rechtvaardig dat zij dit alles doen én alle kosten zelf moeten betalen. Daarom vragen wij een onkostenvergoeding. 
2) Financiële druk voor studenten: 
Zoals eerder vermeld kunnen de onkosten voor stage snel oplopen. Wegens onregelmatige uren is een studenten job combineren met stage heel moeilijk. Dit brengt een extra financiële druk bij studenten die het vaak al financieel moeilijk hebben. Het is dan ook jammer om te zien dat sommige studenten hun traject onderbreken of zelfs helemaal moeten stoppen wegens deze onkosten. Om deze reden is het van belang om in te zetten op een structurele en duurzame oplossing. Het 4e jaar is voor veel studenten zwaar wegens de lange stageperiodes en hoge werkdruk die heerst in de gezondheidzorg. Het is dan ook cruciaal om zo weinig mogelijk extra druk te leggen op studenten die extra ondersteuning bieden in de zorg waar er grote tekorten zijn op personeel. 
3) Minder studenten kiezen voor de opleiding verpleegkunde: 
Niet alleen heeft het een invloed op de huidige studenten verpleegkunde, maar ook op de instroom van studenten in de richting bachelor verpleegkunde. De bachelor verpleegkunde is 4 jaar wat voor sommige studenten de drempel verhoogt om deze richting te kiezen. De verwachting om 2300 uur stage te lopen, zonder enige vergoeding is mede een reden waarom potentiële studenten afhaken. Het is daarom belangrijk dat er initiatief wordt genomen vanuit de overheid om een tegemoetkomen te doen voor deze onkosten. 
4) Vergelijking België met andere Europese landen: 
Belangrijk te vermelden is dat er in andere landen wel een onkostenvergoeding is voor studenten verpleegkunde. Enkele concrete voorbeelden: in Zwitserland krijgen verpleegkundestudenten een stagevergoeding. Deze vergoeding verschilt per instelling, maar ligt gemiddeld tussen de 800 en 1.500 CHF per maand. In Frankrijk krijgen studenten in de gezondheidszorg waaronder verpleegkunde meestal een stagevergoeding als hun stage langer dan twee maanden duurt. Dit bedrag ligt rond de €4,05 per uur. Ook in Noorwegen is er een vergoeding die wordt betaald vanuit de instelling waarin zij werken.  
5) Cijfers die we niet kunnen negeren:  
Studenten verpleegkunde beginnen hun opleiding vaak met een sterke roeping: mensen helpen, zorg bieden en het verschil maken. Hierachter schuilt echter een harde realiteit, cijfers die we niet kunnen negeren.  
Wereldwijd kampt volgens de Wereldgezondheidsorganisatie ongeveer één op de drie artsen en verpleegkundigen met depressieve klachten. Dat zegt veel over de mentale druk die al in de sector zelf aanwezig is, en dus ook over de omgeving waarin studenten terechtkomen zodra ze stagelopen of beginnen te werken. 
Tegelijk daalt het aantal afgestudeerde verpleegkundigen in Vlaanderen. Minder studenten behalen hun diploma, terwijl de nood aan zorgpersoneel blijft stijgen. Het probleem begint dus al vóór iemand effectief in het beroep stapt. 
Ook wie wel afstudeert, houdt het niet altijd lang vol. De eerste werkjaren blijken zeer zwaar: hoge werkdruk, te weinig begeleiding en personeelstekorten zorgen ervoor dat veel verpleegkundigen afhaken of overwegen te stoppen. 
En de instroom van jonge verpleegkundigen daalt steeds meer en meer. Volgens cijfers uit de zorgsector staat hun aantal op het laagste niveau in tien jaar. Dat betekent dat steeds minder jongeren de stap zetten of het überhaupt volhouden. 
Studenten zelf bevestigen dat beeld. Sommigen spreken openlijk over “horrorstages” en een verziekte ziekenhuiscultuur, waar stress, hiërarchie en gebrek aan ondersteuning dagelijkse kost zijn. 
Wanneer zoveel signalen samenkomen, zoals mentale druk, minder afgestudeerden, hoge uitstroom en moeilijke stages, dan gaat het niet langer om individuele problemen.  
De cijfers liegen niet, maar de vraag is: wie luistert ernaar?